Registracija
+ Odgovori na temu
Pokazuje rezultate 1 do 2 od 2
  1. #1
    Dejan avatar
    Moderator

    Status
    Offline
    Clan od:
    16.11.2011
    Poruke:
    30
    Hvala za Post
    Thanks (Zahvalio se)
    0
    Thanks (Zahvalili se)
    2
    Downloads
    144
    Uploads
    0

    Duvacki instrumenti-Upoznavanje i objasnjenje instrumenta

    AEROPHONI, DUVAÄŒKI INSTRUMENTI
    Labijalni instrumenti, flaute


    Stvaranje tona
    Kod ovih instrumenata vazdušna truja iz sviračevih usta se upravljuje na oštru ivicu okruglog otvora - labium. U prvom momentu struja ulazi u cev, no čim se vazduh u cevi zgusne, vazdušna struja, pošto ne može da prodre u zgusnuti vazduh u cevi, prelazi preko labiuma u prostor van cevi. Tada zgusnuti vazduh u cevi teži da se razredi i gusti sloj vazduha kod labiuma prodire dalje u cev. Pošto se kod labiuma opet stvori razređeni sloj vazduha, ovaj razređeni vazduh povlači vazdušnu struju opet u cev. Ovaj postupak se stalno ponavlja i to vrlo brzo - nekoliko stotina puta u sekundi (broj treptaja) naizmenično dovođenje i preidanje vazdušne struje stvara naizmenično zgušavanje i razređivanje vazduha u cevi, a to su u stvari longitudinalni talasi.

    Flauta
    Mala flauta
    Flaute in Des i Es
    Flauta

    Od srednjeg veka odvajaju se dva tipa flaute: uzdužna flauta , "Blockflote", po sistemu duvanja slična našoj fruli, i poprečna, današnja flauta. Od ova dva tipa, poprečna flauta ušla je u praksu ozbiljne muzike. Na usavršavanju flaute radili su Christof Donner (XVII vek), Joachim Quantz (XVIII vek), a najviše je flautu usavršio Theobald Bom (1794-1881). On je popravio intonaciju, proširio registar, omogućio sviranje i hromatskih tonova i usavršio sistem klapni - mehanizam pomoću koga se na principu poluga sa poklopcima zatvaraju otvori na cevi duvačkih instrumenata. U flautu se duva vazduh tako da vazdušna struja upravljena u pravcu oštre ivice labiuma. Prilikom sviranja usne su približene tako da se vazduh duva u vidu tankog mlaza. Flautu svirač drži tako da otvor, labium bude s desne strane, palčevi jedne i druge ruke su s donje strane instrumenta, a ostali prsti sa gornje. Flauta se pravi od drveta (abonosa ili nekog drugog kvalitetnog), slonovače, metala, plastične mase. Na cevi usavršene flaute ima veći broj otvora, otvori su osnovni. Na starijim sistemima flaute 6 osnovnih otvora zatvoreno je jagodicama prstiju ili prstenovima koji su smanjivali veličinu otvora i omogućavali potpuno zatvaranje, na novim sistemima svi otovri se zatvaraju poklopcima.


    Mala flauta

    Mala flauta je upola manja od flaute, obim joj je za oktavu viši, računajući od osnovnog tona flaute d1: d2 - c5
    Zvuk male flaute je svetao, piskav i vrlo prodoran, naročito u srednjem i visokom registru, dok su tonovi niskog registra slični flauti i mogu se kombinovati sa njom.


    Flaute in Des i Es

    Ove vrsta flauta su transponirajući instrumenti, manji od flaute, pa zbog toga imaju svetliji ton.


    AEROPHONI, DUVAÄŒKI INSTRUMENTI

    Kod ovih instrumenata jezičci od trske su vrlo, elastičnim vrhovima svojim treperenjem puštaju i prekidaju vazdušnu struju koja se duva u cev instrumenta. Na taj način se stvara naizmenično zgušavanje i razređivanje vazduha, odnosno longitudinalni talasi. Ima instrumenata sa jednim ili dva jezička.

    -Instrumenti sa jednim jezičkom od trsk
    klarinet, basklarinet, basethorn, saxophon

    -Instrumenti sa dva jezička od trske
    oboa, oboa D`AMORE, engleski rog, heckelphon, fagot, kontrafagot, sarrusophon, zink

    Klarinet

    Klarinet je konstruisao 1690 - 1700 godine graditelj instrumenata Johann Christof Denner, usavrÅ¡avajući stari, srednjovekovni instrument Å¡almej. Å*almej (lat. calamus=trska) je imao Å¡iÅ¡tav zvuk i vrlo mali obim. Denner je popravio kvalitet zvuka i proÅ¡irio registar omogućivÅ¡i "preduvavanje" - korišćenje tonova iz alikvotnog niza. Preduvavanje se omogućava upotrebom posebnog otvora i klapne - "duodecimklapne". Zbog toga Å¡to klarinet preduvava tek u duodecimu , na njemu je veći broj osnovnih tonova, te je veći i broj otvora i klapni - u odnosu na instrumente koji preduvavaju već u oktavu (flauta, oboa, fagot). Ime klarinet je dobio po visokim, svetlim trubama baroknog doba "clarini", na kojima se vrlo teÅ¡ko sviralo, naročito kada se jače razvila kompoziciona tehnika baroka koja je stavila pred izvoÄ‘enje vrlo teÅ¡ke zahteve. Klarinet je svojim obimom zamenio klarine u orkestru i po njima dobio ime. Od velikog broja klarineta sa osnovnim lestvicama, danas je u upotrebi 5 tipova - in: A, B, C, D, Es. *Klarinet "in C" nije transponirajući instrument). Najčešće je u upotrebi klarinet "in B", to je virtuozni instrument jasnog i svetlog zvuka, klarinet "in A" je neÅ¡to duži i zbog toga mu je zvuk neÅ¡to mekÅ¡i. Klarinet in: C,D i Es imaju odgovarajuće kraće cevi, pa im je zvuk svetliji, prodorniji i piÅ¡taviji.
    Klarinet ima najveći obim među duvačkim instrumentima.


    Basklarinet

    Ovaj instrument je dvostruko duži od klarineta, te zvuči za oktavu niže. Umesto burenceta ima metalnu cev, savijenu u obliku slova "S" latinice, a levak mu je okrenut na gore. Konstruisao ga je 1793 godine graditelj Grinser. Piše se u violinskom i basovom ključu. svira se kao i na klarinetu, zvuk je puniji i sočniji, naročito u nižem i srednjem registru koji se najčešće i upotrebljavaju.


    Basethorn

    Varijanta klarineta, veći od običnog. To je instrument "in F"


    Saxophon

    Ovaj instrument je konstruisao graditelj Adolph Sax (1846), pa je po njemu i dobio ime. Saxophon je konstruisan kombinacijom oboe i klarineta. Od oboe je na saxophonu primenjena cev - i od toga "preduvavanja" i u oktavu i duodecimu (manji broj otvora i klapni), a od klarineta kljun sa jednim jezičkom od trske, tako daje duvanje lakše nego na oboi. Saxophon je bio namenjen vojnim duvačkim orkestrima, no vrlo brzo ulazi u orkestar simfoniske muzike.



    Instrumenti sa dva jezička od trske


    Oboa

    Bliži prethodnik oboe je srednjovekovni Å¡almej, instrument koji prodire i u umetničku muziku. UsavrÅ¡avanjem Å¡almeja nastaje oboa. Å*almej je bazirao na pisku sa dva jezička, takvi su i naÅ¡i narodni instrumenti zurle i sopele.
    Ne zna se tačno kada je šalmej toliko postao usavršen da se počeo nazivati oboom. Usavršavanje oboe vršeno je u popravljanju intonacije, uvođenju novih otvora sa klapnama - za dobijanje hromatskih tonova van osnovne dijatonske lestvice, kao i u omogućavanju preduvavanja, korišćenje tonova iz alikvotnog niza - uvođenjem posebnih otvora i klapni kojima se preduvavanje pomaže.
    Delovi oboe su: pisak sa jezičcima od trske, osnovna cev iz dva, ređe jednog dela i levak - proširen deo cevi na kraju. Oboa ima 6 osnovnih otvora, od kojih se neki zatvaraju prstima a neki poklopcima, a pored toga i veći broj otvora sa klapnama (oko 14).


    Oboa d`amore

    Ovaj instrument se javio početkom XVIII veka. Ima nešto mekši zvuk od oboe, na kraju mesto levka ima loptu. Oboa d`amore je transpnirajući instrument, na njoj se svira kao i na oboi.


    Engleski rog

    Engleski rog se javlja u XVIII veku kao usavršeni oblik starije "oboe da caccia" (lovačka oboa). Na engleskom rogu se svira kao i na oboi, cev je za polovinu oboe duža, te prema tome engleski rog zvuči za kvintu niže od oboe.
    Između piska i cevi nalazi se mala metalna cevčica u obliku luka, radi spretnijeg držanja instrumenta, jer približava cev sviraču, a na kraju, mesto levka nalazi se lopta. Zbog ove lopte zvuk engleskog roga je nazalan, naročito u niskom i srednjem registru koji se najviše, zbog tog specifičnog zvuka i upotrebljava. Tonovi visokog registra liče na ton oboe.


    Heckelphon

    Heckelphon (heklfon) je 1904 godine konstruisao graditelj instrumenata Wilhelma Heckel - po njema je dobio ime. Dvostruko je duži od oboe, te zvuči za oktavu niže. Piše se za oktavu više nego što zvuči, te mu je pisani registar isti kao registar oboe. Mesto levka, na kraju se završava loptom - kao Oboa d`amore i engleski rog.


    Fagot

    Fagot se razvio u XVI veku i nastao je usavršavanjem srednjovekovnih instrumenata sa piskom od dva jezička od trske = šalmej, bomhardt, pommer, dulcian, rankett. U prvo vreme fagot je imao pravu, preko dva metra dugačku cev, koju, po nekim podacima 1525 godine Afranio degli Albonesi savija i kako ti delovi cevi, vezani jedan uz drugi liče na svežanj, pojavljuje se i naziv fagot (it. fagotto = svežanj). U XVII veku fagot se već upotrebljava u operskom orkestru - u grupi basovih instrumenata, zajedno sa violama de gamba, violončelima i kontrabasima. U usavršavanju fagota učestvovali su graditelji instrumenata Almenreder, Heckel, Savari, Adler.
    Tonovi niskog registra imaju vrlo pun i sonaran zvuk, srednji i viši registar imaju vrlo prijatne tonove, dok su tonovi najvišeg registra pomalo napregnuti i nazalni. Najupotrebljiviji je srednji registar koji poseduje izvrsne izvođačke kvalitete. Fagot je basov instrument grupe takozvanih "drvenih duvačkih instrumenata", no pored toga izvrsno mu se slaže zvuk sa zvukom gudačke grupe, naročito violama i violončelima, kao i hornama.


    Kontrafagot

    Kontrafagot je konstruisan početkom XVII veka. Dvostruko je duži od fagota - 4.90 metara. Zvuči za oktavu niže od fagota, a notira se za oktavu više, da bi se izbegla upotreba pomoćnih linija.
    Kontrafagot je usavršio Heckel. Kontrafagot poseduje najniži registar od tipičnih orkestarskih instrumenata (niži su orgulje i klavir). Ima vrlo sonaran najniži registar, tonovi visokog registra, iako nešto puniji mogu se kombinovati sa fagotom.


    Sarrusophon

    Ovaj instrument je dobio ime po graditelju instrumenata Sarrus-u koji ga je konstruisao godine 1863. Sarrusophoni su čitav niz instrumenata raznih registarskih varijanata - za potrebe vojnih duvačkih orkestara. Građeni su na principu oboe, i slično saxophonima imaju zajednički pisani obim "malo" b- f3. Postoje sledeći tipovi sarrusophona: Sopran in B, Alt in Es, Tenor in B, Bariton in Es, Bas in B, Kontrabas in Es. Svi se transponiraju niže.


    Zink

    Sve do kraja XVIII veka upotrebljavana grupa duvačkih instrumenata sa otvorima i klapnama na cevi, no sa levkastim nausnikom kroz koji se duva. Ovaj instrument naziva se "zink" ili "korneti". Zbog kombinacije levkatog nausnika i otvora i klapni na cevi, ton ovih instrumenata je bio prilično slabog kvaliteta, intonacije i jačine. Ovi instrumenti su bili u upotrebi sve dok se nisu usavršili današnji duvački instrumenti.

    Iz obilja raznih oblika i naziva izdvajamo:
    Kornet je bilo zajedničko ime za instrumente uglavnom visokog registra, različitih oblika: cornetto diritti, corneto torto, cornone.

    Serpent je bio instrument niskog registra. Njegova cev je bila savijena u obliku slova "S" latinice.


    AEROPHONI, DUVAÄŒKI INSTRUMENTI
    Duvački instrumenti sa levkastim nausnikom


    Kod ovih instrumenata pri dobijanju tona glavnu ulogu igraju usne svirača, koje nalegnute na otvor levkastog nausnika treperenjem puštaju i prekidaju struju vazduha u cevi - longitudinalne talase. Kod svih ovih instrumenata moguće je izvođenje velokog broja parcijalnih tonova, alikvatnog niza kod nekih i preko 12. Po kvalitetu su ovi tonovi, kao što je to u opšte slučaj kod duvačkih instrumenata ne razlikuje od osnovnih tonova - za razliku od flažoleta kod gudačkih inatrumenata . Na mnogim od ovih instrumenata (truba, horna) osnovni ton i ne može da se izvede, već se upotrebljavaju samo parcijalni tonovi. Različiti tonovi iz alikvatnog niza dobijaju se promenom položaja usana i različitim duvanjem - viši tonovi dobijaju se kada se usne više skupe i napregnutije duva.
    Kod svih duvačkih instrumenata sa levkastim nausnikom, poznatih inače i pod nazivom "metalni duvački instrumenti" - koji se upotrebljavaju u muzičkoj praksi, neophodno je da se može izvesti sedam različitih alikvotnih nizova. Ako je ovaj uslov yadovoljen, tek tada se mogu izvesti svi hromatski tonovi obima. Zbog ovoga kod svih ovih instrumenata postoje mogućnosti da se napravi sedam različitih dužina cevi, koje stvaraju različite osnovne tonove i nizove. Tako kod pozaune postoji sedam pozicija, a kod instrumenata sa ventilima sedam kombinacija sa tri ventila (truba, horna).
    Na oštrinu tona kod duvačkih instrumenata sa levkastim nausnikom utiču dva činioca:
    1. Oblik levka kod nausnika. Kod instrumenata sa plitkim levkom nausnika vazdušna struja sa praskom ulazi u cev, te je ton oštar i praskav (truba), dok kod instrumenata sa dubljim, izduženim levkom nausnika vazduh mirnije ulazi u cev, te je ton mekši (horna).
    2. Oblik cevi instrumenta utiče na oštrinu tona. Instrumenti kod kojih jecev pretežno, cilindrična (truba) daju oštriji ton, dok instrumenti kod kojih je cev pretežno konusna (horna) daju mekši ton, sem ovoga, ako instrument ima širi levak ton je mekši (horna) a ako je levak uži ton je oštriji (truba).
    Kod metalnih duvačkih instrumenata prigušivanje tona se vrši stavljanjem u levak kupastih tela raznih oblika. Kod nekih (truba, horna) prigušivanje se vrši stavljanjem ruke u levak.


    Trombon - Pozauna
    Ventilpozauna
    Horna Rog
    Truba
    Bach Truba
    Bas truba
    AIDA truba
    Cornet Pistons
    Bugel horna
    Sax horne
    Bas Tuba

    Kontrabas tuba
    Sousaphon
    Wagnertube (horn tube)

    Orgulje
    Harmonijum
    Harmonika
    Usna harmonika
    Bandoneon
    Akordon
    Auto truba

    Trombon - Pozauna

    Primitivniji oblici ovog instrumenta su jevrejski šacocra i rimski instrumenti: tuba directa i buccina. Današnji oblik instrumenta formiran je u XV veku. Trombon se sastoji iz dva dela, iz dela sa levkom i dela kod koga se izvlačenjem i navlačenjem pokretnog izduženog luka može menjati osnovna dužina cevi. Na taj način se kod trombona može napraviti sedam različitih dužina cevi, a to omogućava stvaranje sedam osnovnih tonova i alikvotnih nizova na njima. Sedam raznih dužina cevi čine sedam položaja koji se nazivaju pozicije. Počev od osnovne dužine, kada je luk sasvim navučen, postepenim pomeranjem luka, cev se produžuje i dobijaju se novi osnovni tonovi i nizovi na njima sve za pola tona niže. Na svakoj poziciji se može izvesti oko 10 tonova - po redu alikvotnog niza. Prvi, osnovni tonovi se teže izvode. Na nekim pozicijama, kod većih dužina cevi osnovni ton nije moguće izvesti (takvi tonovi su obeleženi zagradom).
    Ton trombona je pun i snažan, ali ne oštar. (Levkast nausnik je srednjeg oblika - ne tako plitak kao kod trube i ne tako izdužen kao kod horne).


    Ventilpozauna

    Ventilpozauna liči na običnu pozaunu, ali umesto sistema izvlačenja pokretljivog luka, radi dobijanja sedam alikvotnih nizova cev se produžava upotrebom ventila - mehanizama pomoću kojih se na osnovnu cev uključuju dodaci različite dužine. Ventil pozaune nema sve tonske i izvošačke kvalitete pozaune bez ventila, tonovi se ne spajaju, već se uključivanjem novih dužina prekidaju, ali je ovaj instrument praktičniji za upotrebu u vojničkim duvačkim orkestrima. Ventil pozauna je transponirajući instrument - in B.


    Horna Rog

    Horna se razvila iz starijih instrumenata - lovačkih rogova. Ovi instrumenti pravljeni su od roga, drveta ili metala, obično su to bili pravi ili povijeni instrumenti. Služili su za sviranje lovačkih signala, a kasnije i u drugim prilikama.
    Na prvim hornama se mogao izvoditi samo jedan alikvotni niz i dok su se upotrebljavali kao signlni instrumenti, a i kasnije - melodije - signali bazirali su na tonovima alikvotnog niza, najčešće na razloženom trozvuku. Kada horne počinju da upotrebljavaju u umetničkoj muzici , u prvo vreme uglavnom evociraju lovačke i šumske scene.
    S obzirom da se na horni može svirati veći broj tonova alikvotnog niza - čak i preko šesnaest, a tonovi od osmog na dalje su sastavljeni iz intervala bliskih sekundama, na horni se može svirati i dijatonska melodija. Pored ovog ton se na horni sa jednim alikvotnim nizom mogao i menjati i to na dva načina:
    1. napregnutijim duvanjem, stiskanjem usana mogao se ton povisiti za malu sekundu,
    2. sastavljanjem šake u levak ton se isto tako mogao povisiti za pola tona, ovaj način povišavanja tonova upotrebljava se i danas, naročito za ispravljanje intonacije tonova alikvotnog niza koji znatno otstupaju od odgovarajućih temperiranih. Menjanje visine tona stavljanjem šake u levak naziva se "štopovanje" i tom prilikom ton postaje i nešto prigušeniji.
    Ali, za kompozicije u raznim tonalitetima bili su potrebni odgovarajući alikvotni nizovi i zbog toga su bili u upotrebi instrumenti različitih dužina, sa raznim osnovnim tonovima i nizovima i to "in", C, D, Es, E, F, G, As i visoko B. Sredinom XVIII veka, umesto većeg broja instrumenata upotrebljava se jedan instrument, najčešće "in Es" na kome su različite dužine cevi, radi dobijanja raznih alikvotnih nizova postižu umetanjem u osnovnu cev lukova različite dužine. U XVIII veku se i upotrebljava i na horni sistem otvora i klapni da bi se dobili hromatski tonovi, ali kako se na ovaj način menjao karakteristični zvuk horne ovaj instrument se vrlo malo zadržao.
    Početkom XIX veka (1813 g.) Stolzel i Bluhmel pronalaze ventile - mehanizme pomoću kojih se menja osnovna dužina cevi da bi se dobio veći broj alikvotnih nizova. Menjanje dužine cevi se vrši na taj način što se upotrebom ventila na osnovnu cev uključi jedan luk - dodatak. U prvo vreme upotrebljavana su dva ventila, a nešto kasnije, dvadesetih godina XIX veka Satler i Muller primenjuju i treći ventil - koji, snižava za ton i po. Na taj način je od horne stvoren usavršeni oblik koji zadovoljava sve zahteve, na njemu se mogu svirati svi hromatski tonovi u obimu. Prema sviraču se nalazi i ventil - on produžava osnovnu cev toliko da se dobije ton za ceo stepen niži, zatim dolazi II ventil, on je kraći i produžava cev toliko da se dobije ton za pola stepena niži i najzad III ventil uključuje najduži luk - dodatak koji toliko produžava cev da se dobije ton za stepen i po niži. Naravno i da se na svakom od ovih ventila izmenjenih dužina dobija i ceo alikvotni niz. Ovakav raspored ventila je na svim sličnim duvačkim instrumentima. Sa tri ventila se može napraviti sedam raznih dužina cevi, a toliko je potrebno da se mogu svirati svi hromatski tonovi. (Najveći interval u alikvotnom nizu sadrži sedam polustepena).
    Od pronalaska ventila najčešće se upotrebljavaju horne in F, E, Es. Danas se grade horne in F i in B. Instrument in B ima svetliji ton, inače za hornu manje karakterističan. Horna se drži u levoj ruci, ventili se pritiskaju srednjim prstima leve ruke (bez palca i malog). Desnom rukom se, stavljanjem šake u levak popravlja intonacija pojedinih tonova iz alikvotnog niza.
    Na horni se alikvotni nizovi mogu koristiti od drugog tona, oktave osnovnog tona. Osnovni ton zapravo može da se izvede, ali je slab i ne upotrebljava se u izvođačkoj praksi.
    Horna je transponirajući instrument, osnovni niz na svakom instrumentu naziva se tonovima niza na tonu C.
    Za pisanje se upotrebljava violinski ključ, tada se transponira na niže, a kada se za niži registar upotrebi bas ključ transponira se na više, od napisanog.
    Takođe se upotrebljavaju takozvane dvostruke horne , upotrebom posebog ventila na njima se lakše može svirati veći broj alikvotnih nizova.
    Ton horne je mek zahvaljujući izduženom levkastom nausniku, pretežno konusnoj cevi instrumenta i velikom levku na kraju cevi. Pored mekoće ton horne poseduje i izrazitost baršunastog tembra sa mogućnostima bogatog nijansiranja. Vrlo često se upotrebljavaju u prigušenom zvuku - prigušavanje tona se vrši stavljanjem šake u levak ili stavljanjem u levak prigušivača kupastog oblika.


    Truba

    Truba je postala usavršeni instrument, u odnosu na svoje prethodnike, u XIX veku, pronalaskom ventila. Tada se, stvaranjem mogućnosti izvođenja sedam alikvotnih nizova na trubi mogu svirati svi hromatski tonovi obima. Raspored ventila kod trube je isti kao i kod horne:

    1. Osnovna dužina cevi daje osnovni alikvotni niz,
    2. Upotrebom II ventila dobija se niz pola tona niži,
    3. Upotrebom I ventila dobija se niz za ceo ton niži,
    4. Upotrebom III ventila dobija se niz za malu tercu niži (ton i po),
    5. Upotrebom III + II ventila dobija se niz niži za veliku tercu,
    6. Upotrebom III + I ventila dobija se niz niži za čistu kvartu,
    7. Upotrebom III + II ventila dobija se niz niži za tritonus

    Kod trube se alikvotni niz može izvesti tek od drugog tona, oktave od osnovnog tona. Trube su transponirajući instrument, osnovni niz (bez upotrebe ventila) naziva se tonovima niza na tonu C. Od većeg broja instrumenata sa različitim osnovnim nizovima najčešće se upotrebljava instrument "in B", čija je dužina 1.34 metra.
    Ton trube je svetao, oštar i prodoran. U odnosu na hornu ton je oštriji zahvaljujući plitkom levkastom nausniku, pretežno cilindričnoj cevi i uzanom levku na kraju cevi. U orkestru se upotrebljavaju 2 ili 3 (zbog sviranja trozvuka u akordu) trube. Ovaj broj može biti i veći.


    Bach Truba

    Ovaj instrument se gradi za sviranje dela u kojima su upotrebljavani klarini - kod kompozitora muzičkog baroka. Bach trube se grade in C i in D, kraće su od obične trube in B i imaju prave, nesavijene cevi, kao i tri ventila. Dužina Bach trube in D iznosi 1.03 metra. Ton je svetao i mekši od trube, jer je cev nešto šira, a levak na kraju cevi veći. Obim je isti kao i kod trube.


    Bas truba

    To je instrument in F, sa dužom cevi od trube, te je i ton mekši. Bas truba se upotrebljava u duvačkim orkestrima, naročito u fanfarama. Pisani obim je isti kao kod trube.


    Aida truba

    Aida trube su konstruisane specijalno za operu "Aida" G. Verdija. Ove trube imaju pravu, nesavijenu cev, dugačku 1.55 metra sa širokim levkom na kraju. Imaju samo jedan ventil koji snižava za jedan ceo ton. Aida trube su transponirajući instrument. Grade se in H i in As.


    Cornet a Pistons

    Kornet sa pistonima liči na trubu , ali ima nešto širu cev i levak na kraju cevi, slično horni, otuda i ovaj naziv "kornet". Zbog toga mu je ton mekši nego kod trube. Umesto ventila ima pistone (Perinet) koji vrše istu funkciju kao i ventili, a pronađeni su neposredno posle pronalaska ventila. Mehanizam pistona se razlikuje od mehanizma ventila, jer dok ventili uključuju dodatke okrećući se horizontalno, pistoni uključuju dodatke krećući se vertikalno - gore dole. Zbog šire cevi kornet sa pistonima je nešto pokretljiviji od trube, a gradi se in B.



    Bugel horne

    Ovo je čitava grupa duvačkih instrumenata sa levkastim nausnikom, nastali su od vojničkih signalnih horni. Svi ovi instrumenti imaju pretežno konusnu cev, široki levak na kraju cevi i dosta izduženi nausnik - zbog svega ovoga ton im je mek. Grade se u više veličina, registarskih varijanata - sa zajedničkim pisanim obimom, što olakšava učenje sviranja. Na svim instrumentima upotrbljavaju se isti hvatovi ("grifovi" - kombinacija ventila).
    Kornet, pikkolo, flugelhorn, alt horn, tenor horn, bariton
    Tenor horn i bariton imaju isti obim, ali bariton ima četiri ventila, čime je olakšano sviranje nižih tonova.


    Sax horne

    Ova grupa instrumenata dobila je ima po graditelju instrumenata Adolphu Saxu koji ju je konstruisao. To su instrumenti slični Bugel hornama, ali sa pistonima umesto ventila. Grade se u više veličina.


    Bas tuba

    Pre pojave tube za niske registre kod duvačkih instrumenata upotrbljavali su Serpent, instrument sa levkastim nausnikom i otvorima i klapnama na cevi i Ophikleide - sličan fagotu.
    Bas tuba se razvila u vojnom duvačkom orkestru, konstruisana je tridesetih godina XIX veka. U to vreme građene su bas tube in F, Es, C i B i to sa 3,4 ili 5 ventila. Četvrti ventil snižavao je za veliku tercu (umesto III +II), a peti za čistu kvartu (umesto III + II). Upotrebom četvrtog i petog ventila sprečavalo se krivudanje vazduha kroz veći broj dodataka cevi.Time je olakšavano sviranje tonova niskog registra. Cev bas tube se dosta širi, pa ton nije tako oštar. Cev je dugačka oko 3.70 metara.
    Danas se upotrebljava bas tuba in C, kao netransponirajući instrument.


    Kontrabas tuba

    Ovaj instrument je dvostruko duži od bas tube, dugačak je oko 6 metara, zvuk je još puniji, a obim isti kao kod Bas tube. Kontrabas tuba je konstruisana na Wagnerovu inicijativu.


    Sousaphon

    Sousaphon je sličan bas tubi. Ime je dobio po Sousi, dirigentu američkih vojnih duvačkih orkestara. Sousaphon ima nešto širu cev nego bas tuba, a levak otvora je savijen.


    Wagnertube (horn tube)

    Ovaj instrument čine kombinacija horne i bas tube. Konstruisani su 1870 godine na traženje R. Wagnera koji je želeo da stvori u orkestru grupu instrumenata homogenog zvuka - horne, horntube i bas tube. Od ove grupe se trube i tromboni svojim oštrijim tonom dosta razlikuju. Wagner tube imaju izduženi levak nausnika, slično hornama, imaju četiri ventila, što olakšava sviranje nižeg registra.


    Orgulje

    Orgulje su najsloženiji instrument. To je instrument sastavljen iz velikog broja svirala, te je duvački instrument.
    Ovaj složeni instrument je sastavljen iz dva dela. Rezervoar vazduha i veze. Orgulje su duvački instrument i potreban im je vazduh, i to sabijeni vazduh. Strujenjem ovog vazduha se u sviralama proizvodi zvuk. Kod starih orgulja vazduh je u rezervoare sabijan mehovima, sličnim kovačkim koji su radili na ručni ili nožni pogon. Današnje orgulje imaju rezervoare u koje se vazduh sabija električnim usisivačima. Kada se na orguljama uključi određeni regista, vazduh se iz rezrvoara pušta u duguljaste komore, sandučiće na kojima se nalaze svirale. I ako se sada pritisne dirka, mehanizam pušta vazduh iz komore u sviralu, sa kojom je dirka spojena. Kod starih orgulja je postojao složeni sistem poluga kojima je puštan vazduh i kojima je održavana veza od dirke do svirale. Ovi instrumenti su bili vrlo tromi i zvuk je prilično kasnio iza udara u dirku. Ovaj sistem je zamenila savršenija takozvana pneumatička traktura dok se najzad nije došlo primene električne struje za složeni mehanizam od dirke do svirale.
    Svirale
    Najznačajniji deo kod orgulja su svirale. One su grupisane po registrima. Svaki registar je sastavljen od čitavog niza svirala po hromatskom nizu i sve svirale jednog registra, i ako po visini različite imaju jednu boju. Različita boja pojedinih registara postiže se stvaranjm raznih kombinacija zvučanja parcijalnih tonova - tonova iz alikvotnog niza. Kod orgulja postoje labijalne svirale i svirale sa jednim jezičkom, na principima odgovarajućih duvačkih instrumenata. Svirale se prave od drveta i metala (legura cinka i kalaja), materijal utiče na tembr zvuka. Razne kombinacije zvučanja parcijalnih tonova postižu se raznim oblicima svirala. Po veličini svirale mogu biti dugačke od 11 mm do 10 metara. Uz naziv instrumenta, odnosno boje kod registra nalaazimo na još jednu oznaku - broj stopa.
    Posebna zvučna boja kod orgulja su "miksture" - zajedničko zvučanje nekoliko tonova iz parcijalnog niza.
    Kod orgulja se vidi samo mali broj svirala, smeštenih na fasadi, prospektu. Ostale svirale se nalaze u posebnim prostorijama, svi registri jednog manuala i pedala smešteni su zajedno.
    Manuali, pedali - "sto za sviranje". Orgulje imaju obično 2, 3, 4 ili više manuala. Najbogatiji registrima je prvi manual, ostali su siromašniji po zvuku, no specifičniji po nameni (prateći glasovi, zvučni i tonski kontrasi). Pedal je zapravo klavijatura na kojoj se svira nogama. Pedali imaju obično niže registre, to je obično harmonska podloga orguljskog dela, mada se upotrebljavaju i solistički. Na "sto za sviranje" nalaze se i pločice ili dugmad za uključivanje registara. Pored uključivanja i iskljušivanja za vreme sviranja, kod savremenih instrumenata može se i unapred pripremiti veći broj kombinacija i za vreme sviranja jednostavno uključiti. Kopule ili spajalice povezuju pojedine manuale ili pedal sa pojedinim manualama, zatim sve labijalne ili jezičaste svirale i tako dalje. Posebnim spajalicama mogu se u prvi manual ili pedal uključiti svi registri, to je "plenum" ili "tutti".
    Orgulje su vrlo bogat i složen instrument, punog i snažnog zvuka, ali to je instrument statički u smislu dinamičkog senčenja. To je slaba tačka orgulja. Ton je kod svirale uvek iste jačine. Dinamičke promene se kod orgulja jedino vrše otvaranjem takozvanih "žaluzija" zatvarača na prostorijama za svirale pojedinih manuala. Drugi način dinamičkih promena jepostepeno uključivanje većeg broja registara pomoću naročitog mehanizma koji se naziva "valjak". Posebnim mehanizmom mogu da se uključe i svi registri "piano", "forte".


    Harmonijum

    Harmonijum je sličan orguljama. Ima rezervoar sa vazduhom, ali mesto svirala harmonijum ima metalne jezičke čijim se treperenjem proizvodi zvuk. Inače harmonijum ima jedan ili više manuala i čak i pedala, kao i veći broj registra.


    Usna Harmonika

    Usna harmonika je sazdana na istom principu kao i harmonijum . Zvuk se proizvodi treperenjem metalnih jezičaka, koji se do treperenja dovode strujom vazduha. Usna harmonika je nastala početkom XIX veka, kod nje se pri udisanju i izdisanju dobijaju tonovi različite visine.


    Bandoneon je konstruisan 1845 godine. Ime je dobio po svom konstruktoru Heinrich Bandu. Kod ovog se instrumenta isto kao i kod usne harmonike pri duvanju i uvlačenju vazduha dobijaju se različiti tonovi.


    Akordon - sa klavijaturom, nastaje oko 1930 godine. KOd ovog instrumenta se i pri duvanju i pri uvlačenju dobija isti ton.


    Auto truba

    Automobilska truba je sazdana na principu treperenja metalnog jezička, kao kod usne harmonike i harmonijuma. Gumenom loptom se duva vazduh koji izaziva jezičak na treperenje.
    Nastavice se...

  2. Thanks vlada009 se zahvalio za post
  3. #2
    registrovani korisnik

    Status
    Offline
    Clan od:
    31.08.2017
    Poruke:
    1
    Hvala za Post
    Thanks (Zahvalio se)
    1
    Thanks (Zahvalili se)
    0
    Downloads
    0
    Uploads
    0
    Fantasticno sve do detalja objasnjeno...
    Profesionalni Trubaci za svadbe , Trubaci Novi Sad

 

 

Slične teme

  1. Gudacki instrumenti-Upoznavanje i objasnjenje instrumenta
    Od Dejan u Forumu Gudački Instrumenti
    Odgovora: 6
    Poslednja poruka: 16.11.2011, 06:10
  2. Bubnjevi-Upoznavanje sa instrumentom
    Od Dejan u Forumu Bubnjevi
    Odgovora: 0
    Poslednja poruka: 16.11.2011, 05:45

Oznake za ovu temu

Pravila pisanja poruke

  • Ne možete otvoriti novu temu
  • Ne možete ostaviti odgovor
  • Ne možete stavljati dodate fajlove
  • Ne možete uredjivati svoje postove
Back to Top